Hoe ik besloot gelukkig te zijn

Over een besluit dat mijn leven verandert.

Ik lig in het kruidenbad. In al mijn naaktheid.
De geur van lavendel overheerst natuurlijk. Het enige geluid is dat van kabbelend water en het gepruttel van de stoomgenerator. Mijn tweede huwelijk is ten einde, ik zit weer eens in therapie, doe weer ergens een jaartraject om met mezelf om te kunnen gaan, ik woon op kamers bij iemand in (Wat heel gezellig is, maar toch.)…

Toonbeeld van mislukt
Ik ben alleen. Letterlijk in dit kruidenbad, maar ik voel me ook intens alleen. En ik weet niet hoe het bij jou is, maar op zo’n moment ga mijmeren. Of nee… malen. Waarom mislukte ook dit huwelijk? Wat ben ik toch een loser. Wat heb ik nou bereikt in het leven? Ik ben 54 jaar. Is dit de midlifecrises? Pfff! Ik voel me miserabel. Wat heb ik fout gedaan? Waarom houdt ze niet meer van me? Heeft ze ooit wel van mij gehouden? En mijn liefde voor haar? Wat was die waard? Ik ben een slechte vader. Die scheiding gaat mijn zoons hoe dan ook schade berokkenen. Ik ben het toonbeeld van mislukt.

Zie je wel?
Goed beschouwd heb ik haar, hen, nooit echt wat te bieden gehad. Nooit genoeg verdiend om dat vrijstaande huis te kunnen kopen. Altijd maar sappelen met geld. Zoveel verkeerde keuzes gemaakt in het leven. Zoveel tijd en geld gespendeerd aan therapeuten (De een zelf nog hulpbehoevender dan de ander) en spirituele cursussen. In een bonte stoet passeren al mijn mislukkingen het innerlijke projectiescherm. Zie je wel?! Zie je wel?! Zie je wel?! Zie je?!
De akoestiek van een kruidengrot in mijn hoofd.

Als ik nou eens kopje onder ga en nooit meer naar boven kom? Ik doe een dappere poging. Maar al na 15 seconden dwingt mijn overlevingsdrang me weer naar boven. Ergens zit er dus nog levenskracht in me.

Adem in. Adem uit.
Ik besluit wat te mediteren. Ik ga rechtop zitten en staar naar een azuren tegeltje aan de overkant. Ik plaats mijn vingertoppen tegen elkaar en roep zelfs een paar keer een langgerekt ‘OHM’ om mijn ademhaling tot bedaren te brengen. Ik heb het mediteren een jaar geleden ook losgelaten. Ik had er het geduld niet voor. Het lukt me niet. Nu ook niet trouwens. Ik ben een waardeloze meditator. Zie je wel?

Kom op Hugo. Herpak jezelf. ‘OOOOOOOOHM’. Klinkt heerlijk in zo’n grot. De lessen van mijn spiritueel leeraar (€1200,- in drie jaar) zeggen mij dat ik alleen maar gewaar hoef te zijn van wat ik ervaar. Alleen maar gewaar zijn. Niets veranderen aan jezelf. Gewaar zijn. Adem in. Adem uit. Gewaarzijn.
Ik kom warempel tot rust. Ik adem in.  Ik adem uit. Ik ben gewaar van wat ik ervaar. Het kabbelen. De geur. Het gedrup. Mijn gedachten. De warmte die mij tot mijn sleutelbeenderen omvat. Ik adem in. Ik adem uit.

Help, geluk!
Plotseling, als bij donderslag, in een bliksemflits ervaar ik (2 seconden hooguit) een innerlijke vrede zoals ik die in al die 54 jaar nog nooit ervaren heb. Ik weet niet welk stofje er vrijkwam, maar in mij is het één, twee tellen overweldigend kalm en vredig. Ik voel me, een schimp lang, intens gelukkig.
Ik schrik hier zo van dat dat gevoel nog sneller verdwijnt dan het gekomen is. Wat was dat?! HELP! Ik was gelukkig!
Als een idioot probeer ik dat gevoel weer terug te pakken. Kom hier! Kom terug! Ga niet weg! Het is een drukte van jewelste in mijn hoofd. Alle recepteroren in mijn brein zijn in rep en roer. Iedere cel is alert. Synapsen graaien als bezeten om zich heen op zoek naar die neurotransmitter die in een flits voorbij kwam. Maar helaas. Het is weg. Opgelost in bloedbanen. Verdund. Verdampt in saunazweet. Het is alleen nog maar herinnering.

Naar beneden
Ik ben klaarwakker. En natuurlijk ga ik weer malen. Nee, mijmeren dit keer. Hoe kan het dat dit gebeurde? Wat deed ik ik? Wat kan ik doen om dit herhaalbaar te maken? Hier wil ik meer van!
Ik duik mijn leven weer in. Goed beschouwd voel ik me mijn hele leven al een soort van ongelukkig. Ik stond er naast op het schoolplein. Voelde me nooit serieus genomen door anderen. Nog steeds niet. Tja ik ben dan ook een halve autist. De hechting met mijn moeder was van begin af aan beschadigd. Ik heb hoogstwaarschijnlijk ADHD. Ik ben anders. Ik deug ook niet. Geen wonder dat ik…
Mijn mijmeren is stiekemaan weer een malen geworden. In mijn nog halve staat van gewaarzijn voel ik hoe de stofjes van ellende me weer naar beneden trekken. Ik glij de put weer in.

Het is dit moment waarop ik denk: Wacht! Stop! Is dit niet het bewijs van “Alles wat je aandacht geeft groeit!”? Ik ben al 54 jaar bezig aandacht te geven aan mijn ongeluk. In al mijn pogingen om van mijn ongeluk af te komen geef ik het alleen maar aandacht en ben ik het aan het voeden. Geen wonder dat ik al die depressies heb gehad. Ik heb ze potdomme zelf gecreëerd en de gelegenheid gegeven om te groeien. Geen wonder dat ik me mislukt voel. Ik maak door deze gedachten simpelweg continu de verkeerde stofjes aan! En ja, dan ga je je wel ellendig voelen.

Omhoog
Wat nou als ik mijn aandacht ga richten op wat ik wél wil? Op wat wél gelukt is in mijn leven? Omhoog! Die put uit!
Makkelijker gezegd dan gedaan. Ik probeer het. Tja, ik heb twee jongens in liefde groot gebracht. (Maar ben een slechte vader) Ik ben al 26 jaar zelfstandig ondernemer. (Maar ja dat is niet echt een onderneming met personeel geworden.)
Ik heb als zelfstandige de crisis overleefd. (Nou ja… ik heb mazzel gehad) Ik woon niet op straat. (Nee, maar ook niet in een eigen huis). Sommigen vinden mij best aardig. (Ja, maar houden van is de standaard!) Ik zet liefde in om de scheiding rond te krijgen. Ik gun mijn ex haar geluk zonder mij. (Laat je haar wel echt los?!) Ik laat mijn kinderen voldoende weten dat ik zielsveel van ze hou… (Toch? Of is dat slechts een overreactie op de scheiding?)
God wat is het hard werken om mijn geluksmomenten bij elkaar te schrapen. Ze zitten in een pan vol ellende. Het zijn schrompelige krenten in de pap van ongeluk.

Besluit
Ik heb geen zin om te schrapen om iets te verwezenlijken. Ook dat doe ik mijn hele leven al. Op basis van mijn ongeluk dapper zoeken naar bewijs dat het af en toe best meevalt. Pfff. Ik wil gewoon gelukkig zijn. Ik wil mijn geluk niet hoeven creëren, niet hoeven vinden, hoeven krijgen. Ik wil gelukkig ZIJN.

“Maar Hugo”, mijmert mijn brein, “Dan besluit je dat toch gewoon te zijn! Dan hoef je er geen energie meer in te steken om het te worden. Dan bén je het al. Kijk eens wat dat oplevert.”

Joehoe!
Hmmm. Ik voel een brede glimlach op mijn gezicht verschijnen. Ja. Denk ik. Ik kan gewoon besluiten om gelukkig te zijn. Ja!

Vanaf nu ben ik gelukkig!

En heel in de verte voel ik de innerlijke vrede, die intense kalmte van zojuist nagloeien. Alsof het “Joehoe!” naar me roept.


In deze blogs ga ik je meenemen in wat het besluit ‘Ik ben gelukkig’ me oplevert. Fijn dat je meeleest. Positief commentaar is altijd welkom. 

Liefs, Hugo

14 gedachtes over “Hoe ik besloot gelukkig te zijn

  1. Eh… je beseft waarschijnlijk zelf maar half hoeveel minder, maar Charme was oprecht veel, veel minder leuk toen jij er niet (meer) was. En minder ontroerend. Minder grappig. Minder zielvol. Noem dat nou nog maar eens mislukt. ❤

    Liked by 1 persoon

  2. Ik geloof heilig in wat je zegt: wat je aandacht geeft, groeit! The Secret gelezen of gezienop Netflix? Ik denk dat dit idee je zal aanspreken. Succes Hugo met gelukkig zijn! Het kost een stuk minder energie dan het tegenovergestelde!

    Liked by 1 persoon

  3. Goed bezig Hugo. De avonturier in je komt weer tot leven. Je zelf toestaan gelukkig te zijn, is besluiten dat je het waard bent.
    Het is moedig en mooi als we onszelf herinneren wie we werkelijk zijn. Zet hem op, leef! Je fan, jack.

    Like

  4. Mijn slogan om mezelf die me al jaren help om steeds weer het positieve te kiezen.
    Elk moment kan je opnieuw kiezen voor de angst/ het negatieve of voor de liefde/het positieve. Ik kies de liefde

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s