Natte voeten

Over de eerste merkbare veranderingen in mijn systeem na mijn besluit om gelukkig te zijn.

Ik ben nog maar nauwelijks uit het kruidenbad of de eerste effecten van mijn besluit om gelukkig te zijn dienen zich aan.
Druppels water kriebelen nog tussen mijn beenharen door naar beneden. In mijn blauwe ochtendjas loop ik het sauna-restaurant in. Een haardvuurtje knappert. Her en der staan uitnodigend luxe zitbanken. De koffie geurt.

Rampspoed
Ik heb mezelf onvoldoende afgedroogd realiseer ik me. En zoals dat dan gaat bij mij, de angst om aangesproken te worden door het personeel op die “fout” dringt zich direct bij me op. “Mijnheer, wilt u zich beter afdrogen voordat u op deze bank gaat zitten?!”  Waarna ze natuurlijk de cappuccino die ik ga bestellen voor straf half-lauw uitserveren. Als ik tenminste niet naar buiten gestuurd word…
(Mijn brein is een beeldende voorspeller van allerhande dreigerijen en rampspoed. Ik voel me bij voorbaat schuldig, strafbaar én slachtoffer. Dat is echt een talent van mijn brein.)

Besef
Dan is daar voor het eerst het besef dat ik zojuist het besluit genomen heb om gelukkig te zijn. Hoe beleef ik deze situatie als ik mijn geluk niet hoef te verdienen door -bijvoorbeeld- mijzelf goed af te drogen?
Ik besluit om de situatie vanuit dat licht te bezien. “Ik ben gelukkig!”
En waarempel… ik ontspan! Direct! Mijn rug recht zich een beetje en ik loop zelfverzekerd en met kalmere tred dan ik van mezelf gewend ben naar de bank bij het haardvuur.

Lijf volgt gevoel
Het bijzondere is dat ik die ontspanning, die ‘rechting’ en die ‘verkalming’ niet bewust met mijn wil heb aangestuurd. Dat ging vanzelf. Alsof mijn lijf mijn gevoel volgde.
Ik was slechts gewaar dát het gebeurde. En verbaasd.

Hmm. Interessante materie: Mijn lijf volgde mijn gevoel. Die vind ik interessant.

Echt?
Ik neem plaats met mijn rug tegen de armleuning van de bank. Ik strek mijn benen rechtuit op de 3 zittingen die zich nu voor me uitstrekken en leg mijn ene been over de andere.

Wacht even… deed ik dit zojuist nou echt?

Ik neem meer ruimte in!
Normaal gesproken zou ik geneigd zijn om rechtop te gaan zitten. Voetjes op de vloer en voorkomen dat de bank nat wordt. Maar nu: Ik eigen mij een hele bank toe! Met natte benen en al.
Huh? Sinds wanneer durf ik dat?

Oh oh…
Het meisje met de paardenstaart, het sloofschort en poloshirt met bedrijfslogo ziet me zitten en komt aangesneld.
Oh oh…
Ik negeer bewust de neiging om  alsnog mijn benen van de bank te halen en recht te gaan zitten.
Met een professionele glimlach vraagt ze: “Zo. Lekker geïnstalleerd? ”
Ik: “Heerlijk!” (Schilden omhoog, klaar voor het afweren van de aanval)
Zij: “Waarmee kan ik u helpen?”
Ik: “Een cappuccino alstublieft”
Ze noteert het op haar tablet en verdwijnt weer.

Natuurlijk!
Natuurlijk verdwijnt ze weer. Natuurlijk krijg ik straks een lekker hete cappuccino. Er komen hier honderden druipende benen per week langs die plaatsnemen op banken. Natuurlijk zegt ze daar niets van. Natuurlijk!
(En zelfs al zou ze me aanspreken. ik zou me er geen zorgen om hoeven maken, want ik ben immers gelukkig… bedenk ik me.)

Deze “Natuurlijk-en” zijn een nieuw soort innerlijke dialoog. Mijn brein is veeleer gewend om innerlijk verwijt te laten klinken. Die ontbreekt nu.
Ik ervaar ontspanning. Ontwapening. Ik ervaar ruimte. Ik ervaar dat ik er mag zijn. Zonder voorwaarden. En als vanzelf.

Verband?
“Haha, wat een toeval!”, denkt mijn kritische brein.
“Hmmm interessant!”, denkt mijn onderzoekende brein.

Wat is er gebeurd? Ik neem het BESLUIT om gelukkig te zijn en even later ERVAAR ik dat mijn systeem als vanzelf een andere fysieke houding aanneemt en mijn denkprocessen als vanzelf op een ander, relativerend, spoor worden gezet. Toeval? Of ligt er een verband?

Ik kies voor het laatste. Verband. Want dat past veel beter in mijn besluit.
Het meisje komt terug met cappuccino. Een hartje siert het schuimdek. “Alstublieft mijnheer. Laat het u smaken!”
Ik neem een slok. Hij is lekker heet. Met een witte schuimsnor besef ik opeens: “Ik ben gelukkig!”


Ik neem je graag mee in wat voor wonderbaarlijke ervaringen ik allemaal beleef sinds mijn besluit (!) om gelukkig te zijn.
Fijn dat je meeleest. Positief commentaar is altijd welkom.
(En oh ja… Alles wat ik schrijf is gebaseerd op waargebeurde momenten en ervaringen.)

Liefs, Hugo

3 gedachtes over “Natte voeten

  1. Geweldig Hugo! Ik ben benieuwd naar het vervolg. Zo mooi hoe je het beschrijft. Lichaam volgt geluksgevoel maar dus ook kutgevoel! 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s