Oh ja… wacht even…

Over hoe ik mezelf steeds herinner aan mijn geluk. En over het effect daarvan.

Ik zit aan tafel. De zon laat in een felle strook minuscule kristalletjes door de kamer dansen. Vogeltjes trekken het hele repertoire open en af en toe rammelt er onder het raam een auto voorbij over de klinkers. Ik ben al een aantal weken gelukkig.
Met een kopje koffie mijmer ik wat door de afgelopen weken heen

***

Een wandeling in het bos met de hond. Mijn brein jongleert met gedachten. Over de scheiding, de complexiteit van gevoelens die dat oproept, over de reparatiekosten van mijn auto , mijn vaderschap, woonsituatie, opdrachtgever, middageten verhuisdozen boedelscheiding fietsstaafmixertelevisiezerevoetentandartsgeldbankrekeningenschmbrwsgrtehd…

Oh ja… wacht even… Ik ben gelukkig.

Ik verkalm. Mijn stap vertraagt. Ik zie het verse boombladgroen en de doorkijkjes in het pilarenwoud. Mossen en bladeren worden geuren en een briesje streelt me zacht over mijn wang. En wat een leuke hond heb ik eigenlijk.

Wat een wonderbaarlijk principe is hier toch steeds gaande. Steeds als ik me herinner dat ik gelukkig ben verandert de wereld om me heen en daarmee mijn ervaringen. Zonder dat ik er maar iets voor hoeft te doen verder.

***

Ik ben in gesprek met iemand. Mijn blik maakt niet langer dan een halve seconde contact met mijn gesprekspartner. Vluchtogen heb ik. Als de ander mij iets langer aankijkt, dan rennen mijn ogen naar een veilig hoekje, een boom, een vogel, een tafel, een schilderij, alles wat geschikt is om mijn blik in te verstoppen. Dit keer vinden ze beschutting in het tapijt.

Oh ja… wacht even… Ik ben gelukkig.

De verkalming dient zich weer aan, mijn ogen brengen mijn blik terug bij mijn gesprekspartner. Wat een mooie ogen heeft hij eigenlijk. Er stroomt een warme gloed in mijn buik. Een glimlach krult om mijn mondhoeken. We hebben oogcontact. We hebben oog. We hebben contact.

***

Ik kom uit bed. Dit is niet mijn huis. Ik woon ‘in’. Mijn genereuze en lieve hospita slaapt in de kamer naast me. Ik zet mijn voet op de grond. Kraak.
Oeps!
Ik wil haar zeker niet wakker maken. Kraak kraak.
Ik word ook altijd zo vroeg wakker! Piep.
Die deur! Het is me nog nooit gelukt om die zachtjes te openen.
Ze gaf laatst aan een uitslaper te zijn.
Ik sluip de trap af. Kraak, kriek, krok krek kraak.
Sorry sorry sorry! roept mijn brein tegen de hospita die op het innerlijk projectiescherm in mijn hoofd verschijnt.

Oh ja… wacht even… Ik ben gelukkig.

Mijn rug recht zich. Ik voel mijn virtuele ruimte groter worden. Ik sta rechtop.
Wat lastig moet het voor haar zijn om een inwonend iemand in huis te hebben. Er zijn nu veel meer geluiden die er niet waren toen ze nog alleen woonde. Ik doe mijn plas en trek de WC door. Ook weer zo’n geluid.
Schuldgevoel verdwijnt, rationaliteit komt er voor in de plaats.

***

Ik neem nog een slok koffie terwijl de zonnestraal langzaamaan mijn kant opschuift.
Natuurlijk ben ik nog wantrouwig en geloof ik niet dat dit allemaal echt is. (Alhoewel… Hoe onecht kan een ervaring zijn?)
De hele week door heb ik dit soort ervaringen. Steeds als ik terugga naar mijn besluit om gelukkig te zijn verkalm ik. Dan kan ik contact maken met een gevoel van geluk. Dan vind er een vuurwerk van gelukshormonen plaats. Alsof mijn neurotransmitters met hun geluksstofjes oud en nieuw vieren.

Verkalmen
Ik gebruik dit woord heel bewust. Misschien bestaat het officieel niet eens. Maar het dekt zo mooi de lading. Steeds is er die vertraging. Onthaasting eigenlijk. Steeds die ontspanning van mijn lijf. Steeds dat rechten van die rug en steeds het wegebben van stressgedachten. Wat ik er voor terugkrijg is kalmte in lijf en hoofd.
Oh ja en die mondhoeken. Die gaan omhoog. Ook vanzelf.

Terwijl ik dit opschrijf denk ik: “Kom op Hugo. Je overdrijft! Dat van die mondhoeken klinkt wel heel erg reclamisch. Je begint langzaamaan je geloofwaardigheid te verliezen in dit blog! Nee, je bent het goed aan het verprutsen zo!

Oh ja… wacht even… Ik ben gelukkig.

Mijn mondhoeken verkrullen zich. Ik zie hoe de zonnestraalkristallen mijn beeldscherm hebben bereikt. Ik neem een slokje koffie. Ik voel me oprecht intens gelukkig.


Ik neem je graag mee in wat voor wonderbaarlijke ervaringen ik allemaal beleef sinds mijn besluit (!) om gelukkig te zijn.
Fijn dat je meeleest. Positief commentaar is altijd welkom.
(En oh ja… Alles wat ik schrijf is gebaseerd op waargebeurde momenten en ervaringen.)

Liefs, Hugo

Een gedachte over “Oh ja… wacht even…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s