Scheiden in geluk

Over hoe ik op het moment suprême van mijn scheiding tóch gelukkig ben.

Als we binnenstappen kookt de waterketel al. Ze weet inmiddels dat we theeklanten zijn.
We hebben haar nu een keer of vijf ontmoet. Haar kantoor kijkt vanaf de tweede etage uit over een weids groen landschap. Koeien buiten, en koeien binnen op een foto aan de muur. Aan een dossierkast hangt haar zwarte toga met de witte bef. Als een lege pop van de rol die ze soms actief in de rechtbank moet vervullen. Een omhulsel dat ze aan kan trekken om ‘officieel’ te worden.

Gezellig
Ze nodigt ons uit plaats te nemen aan haar tafel. We hebben inmiddels beiden een vaste plek. Ik de stoel bij de muur mijn bijna-ex-vrouw naast me. De advocate tegenover ons.
Ze heeft onze kopjes met theewater inmiddels op tafel gezet en schuift de theedoos voor. De geur van zoethout, munt en Engelse Melange dwarrelt rond. Het ruikt gezellig.

Dossier
We komen niet voor de gezelligheid. Mijn ogen dwalen zoekend over de tafel. Naar de papieren die tussen de op tafel rustende armen van onze advocate liggen: Ons echtscheidingsconvenant en het ouderschapsplan.

Trouwbelofte
Zodadelijk zetten we met een sierlijke krul een punt achter negentien jaar huwelijk.
Vierentwintig jaar geleden begonnen we onze relatie. Onze harten hadden elkaar zodanig geraakt dat we kozen met elkaar ‘op reis’ te gaan. Vijf jaar later, een half jaar na de geboorte van onze eerste zoon, zetten we de transformatie van die relatie in. We traden in het huwelijk.

Eigen kant
Wij waren toen al niet zo van de eeuwige trouw en dat de dood de enige zou zijn die ons zou scheiden. In select gezelschap spraken we een trouwbelofte uit die we persoonlijk hadden geschreven. Waarin we repten over ‘Samen optrekken totdat keuzes ons anders zouden doen besluiten’. ‘Met elkaar oplopen tot de wegen ons uit zouden nodigen om ieder een eigen kant uit te gaan.’ Zoiets.
Beng! Daar staan we nu… zítten we nu. Met onze kopjes kruidenthee.

Perspectief
Zo had ik het niet bedoeld 19 jaar geleden. Met een trouwbelofte waar zoveel liefde uit sprak, waar zoveel vrijheid en verbondenheid in zat. Waar zoveel goede bedoelingen in zaten… zo’n trouwbelofte zou toch juist die eeuwigheid kunnen trotseren?! We hielden toch van elkaar? We wilden toch samen oud worden?
Natuurlijk repten we over ‘elkaar loslaten als de tijd daar was’. Maar dat was voor de vorm toch? Dat was voor de romantiek toch? Dat was voor de goede bedoelingen en de bindingsangst. Dat zouden we toch niet écht doen? Waarom koos je voor deze stap? Er was toch nog wel perspectief? Toch?

Vijfvoud
We nemen de documenten nog eens door. Ik stel een vraag over de pensioenen, mijn bijna-ex-vrouw stelt nog een vraag over de boedelscheiding. En dan mag het grote tekenen beginnen. Zo’n twintig pagina’s vol conclusies en afspraken. In vijfvoud. Twee voor de rechtbank, één voor de advocate en voor de scheidenden ook ieder een exemplaar. Mooi stevig papier. Verzorgd. Met een watermerk er op gedrukt.
We dienen iedere pagina te paraferen en ieder document te ondertekenen. Vijf grote handtekeningen. Honderd parafen.

Muziek
Mijn bijna-ex-vrouw en ik kijken elkaar aan. We nemen beiden een pen in de hand. Ik voel de geladenheid van het moment. In een film zou er nu een trage langgerekte melodie klinken. Maar dit is geen film. Dit is echt.

Punt
Als we later de deur achter ons sluiten en gezamenlijk naar buiten lopen, zie ik de vochtige ogen van mijn nu-wel-heel-erg-bijna-ex-vrouw. Ik pak haar hand en kijk haar in de ogen. En dan, zoals me dat de laatste tijd wel vaker gebeurt sinds ik besloot gelukkig te zijn, opent mijn hart zich en spreek ik mijn oprechte dankbaarheid uit voor al die jaren waar we zojuist een punt achter gezet hebben. Mijn dank voor het moois dat er geweest is.
We huilen beiden in horten en stoten dikke tranen terwijl we elkaar in de ogen kijken.
In de film zou er nu ingezoomd worden. Maar dit is geen film.

Ondenkbaar
Vóór mijn besluit om gelukkig te zijn zou het ondenkbaar zijn geweest dat ik deze  dankbaarheid uitgesproken zou hebben. Ik zou iets gezegd hebben in de trend van: “Tja…”, en “Jammer dat het zo gelopen is”. Of “Wat vind ik dit toch klote!”.
En als ik heel eerlijk ben zou ik misschien stiekem gedacht hebben: “Zie je nou wat je hebt aangericht! Moet je nu niet gaan staan huilen tut! Je wilde dit toch zelf?”

Maar niets van dit alles nu. Het kwam niet eens in me op.
In het proces na mijn besluit tot geluk merk ik dat mijn aandacht als vanzelf gaat naar waar ik dankbaar voor ben in plaats van aandacht aan wat mij ontbeert of wat mij wordt aangedaan. Ik wil niet meer de pijn en het gemis voeden. Ik wil mijn geluk voeden. Dat wat ik wél heb aandacht geven.

Ik voel me wonderbaarlijk krachtig en sterk als ik in de auto stap. En vol liefde voor mezelf en voor de vrouw die met mij, in deze relatievorm, niet meer verder kon.


Ik neem je graag mee in wat voor wonderbaarlijke ervaringen ik allemaal beleef sinds mijn besluit (!) om gelukkig te zijn.
Fijn dat je meeleest. Positief commentaar is altijd welkom.
(En oh ja… Alles wat ik schrijf is gebaseerd op waargebeurde momenten en ervaringen.)

Liefs, Hugo

 

6 gedachtes over “Scheiden in geluk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s