Los!

Over een autorit, over een Bigband en over hoe geluk mijn ratio weet uit te schakelen.

Het asfalt gaat als een lopende band onder me door. Ik heb heel wat kilometers te rijden. Het geklep van radio 1 verveelt me en ik onderzoek welke CD er in de speler zit. De Junior Jazz Unlimitted Bigband. De 18 jarige zoon van vrienden van mij is trompettist in deze band.

Difference
“Ik heb niet zo gek veel met muziek”, zeg ik altijd als mensen mij vragen van welke muziek ik houd, “Het raakt me niet specifiek.” Ik druk op ‘Play’ en val midden in een nummer waar de CD klaarblijkelijk de vorige keer gestopt is. “What a difference a day makes”, zingt de jonge zangeres.

Ik zet de muziek iets harder. Dit is lekker. De blazersectie, de drummer, de bas, het lijkt wel of ik iedere muzikant apart hoor spelen, de saxen, de baritonsaxen, de trombones de trompettisten. Zo helder en specifiek heb ik muziek nog nooit horen binnenkomen. Alsof ik er voor het eerst écht goed naar luister. De bassist, de toetsenist…
Geluk zet klaarblijkelijk de oren open.

Concertzaal
Ik heb deze band onlangs zien optreden in Amsterdam en op mijn innerlijk projectiescherm verschijnt de hele band in volle glorie. Ik zie de zoon van mijn vrienden staan. Fantastisch hoe hij speelt. Ik zie de zangeres staan. Ze zingt met haar -hoe oud zal ze zijn?- 17 jaar als een volwaardige jazzzangeres. Ze raakt me. De hele band raakt me. Wat bijzonder dit.

Ik zet de muziek nog harder. Mijn hoofd begint ritmisch mee te bewegen. Dit is lékker. Ik draai de volumeklop nog veel verder open. Mijn auto wordt concertzaal. De voorbijrazende bomen zijn de vormgeworden muzieknoten die langs me heen geblazen worden. Het ene nummer na het andere dient zich aan. Mijn bovenlichaam beweegt mee. Ik swing de pan uit en als ik opzij kijk zit de bijrijdster van de auto naast me met open mond en lachende ogen naar me te kijken.
Gelukkig heb ik cruise controle. En houden mijn armen en mijn onderlichaam zich koest.

Bigband
Het toeval(?) wil dat ik die dag op weg ben naar een festival waar ik dit weekeinde twee workshops geef. Ik blijf er dus overnachten en begeef me ’s avonds naar de feesttent waar een optreden zou moeten plaats vinden volgens de berichten. Tot mijn verrassing staat ook daar een bigband op het podium die de grote tent vult met swingmuziek.

Schaamte
Vrij dansen is altijd een gruwel voor me geweest. Mijn prefrontale cortext nam het altijd van me over, bedacht voor mij altijd de bewegingen. De ratio die daar zetelt heeft nul gevoel voor ritme, dat is me inmiddels wel duidelijk. Iedere dansbeweging die mijn ratio voor me bedacht resulteerde in een gevoel van schaamte. Dus ben ik al vroeg in mijn leven dansvloeren en swingmuziek gaan mijden.

Vanavond is het anders. Ik sta open. Ik sta gelukkig te zijn bij deze bigband. Mijn ratio trekt zich met een glaasje witte wijn ergens in mijn schedelpan terug en geeft de regie over aan andere delen van mijn brein.
Ik wil bewegen. Ik wil heel graag bewegen.

“Ho ho ho…!” Roept mijn kritische brein
“Geef maar toe!” roept mijn onderzoekende brein.

Los
Ik geef toe. Voorzichtig en onder het toeziend oog van mijn ratio begin ik te bewegen. “Toe maar” zegt ie. Al na het eerste nummer merk ik dat mijn ratio zich prima elders vermaakt met z’n wijntje. En bij de volgende nummers geef ik mezelf helemaal over. Ik swing, ik dans, en uiteindelijk ga helemaal los.

De hele avond leef ik me uit. Ik maak me niet druk over wat anderen van me denken. Ik ben in contact met mensen om me heen. Ik dans met een mij totaal onbekende vrouw. Doe ík dat? Dat wat ik anderen altijd zag doen en zelf nooit durfde, doe ik nu alsof ik nooit anders gedaan heb! Ze moest eens weten. Ik heb oogcontact met mensen in mijn omgeving terwijl ik dans. Mensen dansen met me, hebben plezier met me.

Uitgefeest
Als de band is uitgefeest neemt een DJ het over. Ik blijf dansen. Totdat ook de DJ stopt.
De volgende avond staat er een rockband. De avond erna een coverband. Wat een feesten! Het publiek én de bands gaan volledig uit hun dak en ik doe volmondig mee. Ik haal in wat ik al die jaren heb laten liggen. Alle gêne is weg. Drie avonden lang. Ik voel me vrij. Ik geniet! Ik lééf! En het wordt bijna te flauw voor woorden, maar ik voel me intens gelukkig!

Als ik in mijn bed ligt komt mijn ratio zich nog even melden.“Heb je je vermaakt?”, vraagt hij, “Ja”, zeg ik. “Goed zo!” zegt ie. “Heb je dingen gedaan om je voor te schamen?” “Ik weet het niet…”, antwoord ik. “Nou volgens mij niet,” zegt ratio, “Want ik heb me er niet mee bemoeid.” “Nee…”‘ zeg ik.
Ik draai me op mijn zij om moe en voldaan in slaap te vallen.


Ik neem je graag mee in wat voor wonderbaarlijke ervaringen ik allemaal beleef sinds mijn besluit (!) om gelukkig te zijn.
Fijn dat je meeleest. Positief commentaar is altijd welkom.
(En oh ja… Alles wat ik schrijf is gebaseerd op waargebeurde momenten en ervaringen.)

Liefs, Hugo

5 gedachtes over “Los!

  1. Los en toch meer verbonden dan ooit! Fijn om zo ‘los liefdevol verbonden’ met mensen in contact te zijn. Vrij dansend gaat dat heel goed, dat kan ik beamen 😉 Veel dank voor het delen. With lots of los xN

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s