Verliefd!

Over een restaurant in Utrecht, een dansvoorstelling in Amsterdam, een bom in mijn hart en het mooiste meisje van de klas.

Het is een restaurant aan de rand van Utrecht. De tafels zijn gedekt in roomkleurig wit. Servetten staan stijfjes als feesthoedjes op borden. Altijd wat ongemakkelijk zo’n feestje zonder gasten. De glazen blinken dorstig. Het bestek hunkert naar voedsel.

Hmmm. Misschien is internet niet altijd de beste bron als het gaat om het uitzoeken van een goede plek voor gewoon een kop koffie met een man of vijf.

Rimpels
Onze tafel is zojuist ontdaan van al die versiering. We zijn meer dan welkom voor alleen koffie. Vijf oud-leerlingen van een MBO.
Eenendertig jaar geleden zaten we drie jaar lang in dezelfde klas. We waren een uitgelaten stel. Dat zijn we nog. We kijken elkaar met brede grijnzen aan. Niemand is veranderd lijkt het. Alle stemmen klinken als vroeger. Alle ogen twinkelen als toen. Onze humor is geen spat ouder geworden. Oké, wat rimpels inmiddels, omdat ook humor getekend word door de jaren. Ons gelach vult het restaurant van boven tot onder. Wat hadden we het goed toen. En wat is er veel gebeurd inmiddels.

Logeeradres
Als de verhalen zijn uitgewisseld en zelfs de tranen zijn gedroogd, gaan we uiteen. “Kom gerust eens langs in Amsterdam”, zegt ze, “Mijn huis staat op een mooie plek en ik heb een prachtige logeerkamer.” Ze zegt het vanuit haar hart.

Als ik drie weken later kaartjes voor het Nederlands Danstheater bestel voor een voorstelling in de Stopera, klinken haar woorden weer door. “Kom gerust eens langs!”.

Ik besluit haar mee te vragen. Gezellig. Kunnen we nóg meer herinneringen ophalen.
Ze vind het een leuk idee en biedt uitnodigend en oprecht haar logeerkamer weer aan.
Tja, dat is voor mij wel iets makkelijker natuurlijk. Kan ik ook een wijntje drinken en hoef ik die reis terug niet te maken.

Dansen
De voorstelling die we samen zagen was fantastisch. Het eten en de wandeling vooraf, bij de rollende keukens in een zonovergoten Westerpark, waren heel bijzonder. Het museumbezoek daaraan voorafgaand was inspirerend. Het contact was vanzelfsprekend en diep. Er gebeurde iets tussen ons.
Die logeerkamer… die is het op een of andere manier niet geworden. Zo gaan die dingen. Sinds ik gelukkig ben kijk ik nergens meer van op.

Er was geen sprake van seks. Er was sprake van ontmoeting en nabijheid. Van elkaar vinden in de ruimte die groots en tegelijkertijd heel klein was. Het was een diepe intimiteit. Een intimiteit die ontsproot in hoe onze handen elkaar al vonden tijdens de dansvoorstelling. Dat raakte snaren. Diepe tonen. Het bracht onze harten op de dansvloer.

Bom
“Ik ben zéker niet toe aan een relatie”, zei ik nog. “Ik moet eerst mijzelf maar weer eens (uit-)vinden”, riep ik stoer. “Ik moet eerst eens leren om alleen te zijn”, dacht ik stellig. Wist ik veel dat er een confettibom zou ontploffen in mijn hart.

De wereld is na die dag vol kleur. In een heftigheid die al mijn geluksgevoelens van de afgelopen weken overstijgt. Ik zie haar terug in iedere vrouw die ik tegenkom. Mijn god… ik ben verliefd! En niet zo’n beetje ook…

Puber
Mijn brein stimuleert mijn lichaam om alle gelukshormonen uit te geven die het in zich draagt. De afdelingen dopamine en fenylethylamine maken overuren. De oxytocine wordt met containers tegelijk aangevoerd. Ik stuiter, ik zweef en voel me als die vijftienjarige puber die zojuist zijn eerste kus gehad heeft.

“Hohoho” roept mijn kritische brein.
“Sodemieter op!” roepen mijn andere breinen tegen hem op het puntje van hun stoel.

Mooi
Ze is -werkelijk waar- de mooiste vrouw van Amsterdam. Ze is lief. Ze is vertrouwd. Ze is dichtbij. En mooi, had ik dat al gezegd? En dat ze lief is, was dat al duidelijk? En ze beantwoordt mijn appjes met emoticons die mij een kusje geven.
Ik kan aan bijna niets anders meer denken dan aan haar. Mijn mondhoeken bevinden zich de hele dag in de buurt van mijn oren. Mijn ogen stralen als koplampen.

Mijn kritische brein mompelt iets van: “Dat gaat wel heel snel zo.”en: “Zijn jouw scheidingspapieren eigenlijk al binnen?” En…“SO-DE-MIE-TER-OP!” roepen al mijn andere breinen unaniem.

Ja maar…
Natuurlijk raak ik ook volledig in de war. Maar wow! Wat ben ik op een heerlijke manier van slag.
“Ja maar… Dat kan toch niet! Dit is toch niet verstandig? Wat zal je omgeving hier van denken?! Als je er maar niet over gaat schrijven op dat blog van je!” Mijn kritische brein laat zich niet zomaar de mond snoeren. Hij blijft er op terugkomen.

Hotline
“Wat moet ik hier nou mee?” vraag ik mijn zus in de telefonische broer-zus-hotline-voor-noodsituaties. “Tja”, zegt ze, “Enjoy the ride! Past goed in je geluksbesluit toch? Je kunt kiezen voor ‘Ja’ en ten volle genieten, of je kiest voor ‘Nee’ en jezelf al dit leuks ontnemen…”
Ze heeft gelijk. Ik kies voor “Enjoy the ride” want dat past veel beter bij mijn besluit om gelukkig te zijn. Ik geef me ten volle over aan de verliefdheid. Ik zweef door de wereld. Ik geniet en verwonder me over alles wat er in mijn lijf en brein gebeurt. Het gebeurt met een heftigheid waarvan ik niet wist dat die bestond. 54 jaar. En dan dit. Hopeloos verliefd op het mooiste meisje van de klas.

Bijzonder
Ik kan niet anders dan het te delen met de mensen die dicht bij me staan. En anders… ze zien het tóch wel aan me. Mijn vrienden reageren positief. Ze zijn soms wat verbaasd, maar vooral blij voor me. Zelfs mijn bijna-ex-vrouw reageert blij lachend met een “Wat ontzettend leuk voor je!”.
Hoe bijzonder is dát?!

Aantrekkingskracht
De weken daarna ontmoeten we elkaar met regelmaat. De verliefdheid is wederzijds. Gebouwd op een fundament dat eenendertig jaar geleden is gelegd. Dat voelt heel bijzonder want er is een vertrouwdheid in alles, terwijl alles toch heel nieuw is.

Als ik later aan een van de mede-oud klasgenoten mijn ervaring deel zegt ze: “Wow! Je besluit op een dag gelukkig te zijn en kijk eens wat de wet van de aantrekkingskracht er mee doet! Nóg meer geluk! Het stroomt je toe! Geniet ervan! Enjoy the ride!”

And what a ride this is!


Ik neem je graag mee in wat voor wonderbaarlijke ervaringen ik allemaal beleef sinds mijn besluit (!) om gelukkig te zijn.
Fijn dat je meeleest. Positief commentaar is altijd welkom.
(En oh ja… Alles wat ik schrijf is gebaseerd op waargebeurde momenten en ervaringen.)

Liefs, Hugo

3 gedachtes over “Verliefd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s