Surfen

Over een surfplank, over hoge golven en hoe het heus niet allemaal van een leien dakje gaat. 

Ik sta op mijn surfplank. De zon verwarmt mijn huid, mijn spieren. Zilte lucht omringt me. Ik laat me naar beneden voeren in de krulbuik van een enorme golf. Wind in de haren, frisse waternevel in het gezicht. In volle vaart doorklief ik met mijn plank het water. Voorwaarts ga ik, voorwaarts. Ik wend, ik keer, ik heb controle, ik voel me vrij. Dit is fantastisch! Dit had ik veel eerder moeten leren!

Zo voelde het de laatste tijd. Surfen op een golf van opperst geluk.
Maar ja…

Grillig
De golf breekt. Ik klater naar beneden. Ik draai, ik kolk, armen rechts, benen boven, onder, links, rechts, diagonaal! Mijn brein weet niet meer niet meer waar wat is en wat waar is. Ik klap met mijn hoofd op mijn plank en een tijd lang ben ik helemaal de weg kwijt.

Ook dat is realiteit. De levenszee is grillig. De golven zijn onvoorspelbaar. En dan moet je wel erg goed kunnen surfen om op je geluksgolf te blijven staan.

Tegenstromen
Ik zit midden in een scheiding. Ik besloot dat proces in liefde aan te gaan. Omdat ik in liefde geloof en niet in wrok en wroeging. Dat betekent ook dat ik liefde en genegenheid blijf voelen voor de vrouw met wie de relatie eindigt. Oprechte liefde en oprechte genegenheid die ik vervolgens ook terug krijg. Want zo werkt het.
Ik gun mijn bijna-ex-vrouw vanuit het diepste van mijn hart haar ruimte en haar geluk. En zij gunt het mij.

Het is een proces van weggaan en blijven tegelijkertijd. Twee tegenstromen. Zie daar maar eens stabiel op te surfen als -beginnend- surfer. Een vechtscheiding is vast veel eenvoudiger. Dan heb je iemand om tegenaan te schoppen. Kun je één deel van je hart tenminste afsluiten.
Maar ik hou niet van schoppen. En van afsluiten van harten al helemaal niet.

Golf
En dan opeens is daar ook die mooie, warme, nieuwe liefde in mijn leven. Ik had haar niet verwacht. Het was een golf die mij compleet overspoelde. Ik was nog niet op het vaste land van settelen na een scheiding aangekomen. Ik had mijn authenticiteit en mijn vrijheid nog niet hervonden op mijn eigen surfplank. Opeens staat er die derde persoon naast me, terwijl de tweede nog aan het afstappen is. Ho even! Hoe hervind ik dan mijn evenwicht? Afscheid nemen – welkom heten. Afsluiten – openen. Verwijderen – nader komen. Weten – onderzoeken… Op wat voor zee surf ik? Alles beweegt in tegenstromen en alles lijkt in tegenspraak met elkaar. Iedereen lijkt in elkaar te vervlechten

Storm
En dan gaat het ook nog eens stormen.
Ik ben in een overdaad van werk terecht gekomen. Er is een piek aan opdrachten die ik  moet en wil vervullen want er moet ook gewoon geld verdiend worden.
Aan alle kanten is het druk. Aan alle kanten ervaar ik druk.

In de auto, op weg naar mijn nieuwe liefde wil ik opeens omdraaien om naar mijn ‘oude vertrouwde gezinssituatie’ te gaan. Gewoon doen alsof er niets aan de hand is. Doorgaan waar we waren een half jaar geleden. Aanschuiven aan tafel en de macaroni opscheppen. Carbonara. Met witte saus en stukjes spek.
Ik voel een intens verdriet. Noem het rouw. Het is een terugverlangen naar wat was en naar wat niet meer is.

Bij het verdelen van de boedel zie ik mezelf opeens moeilijk doen over een potje vaseline. Een potje vaseline! Godbetert!
Mijn bewustzijn lijkt zich te vernauwen. De ratio zit klem.

Ik doe pogingen om de liefde van mijn nieuwe liefde wat te temperen. “Je moet me wat minder hartjes appen. Ik voel me overweldigd!”
Ik voel me verplicht om net zoveel liefde terug te geven. En dat lukt me niet altijd even makkelijk. Want mijn hart moet zo hard werken en vindt het nog moeilijk haar de juiste plaats te geven.

De berg administratie van mijn werk heeft een hopeloze achterstand.
Want scheiden en verkeren kost tijd. Veel tijd. En zij winnen steeds de strijd om prioriteit.

En het zoeken naar een nieuwe permanente eigen woning… Ik heb het een soort van opzij gezet.
Het lukt me niet om ook daar nog aandacht aan te geven.

Klap
Ik voel de golf breken. Ik was niet voorbereid op zoveel stroming tegelijkertijd. De klap op de plank is onaangenaam. Ik ben duizelig. Ik voel met tussenpozen licht in mijn hoofd. Ik ben kortademig en denk regelmatig dat ik flauwval.

Vlootschouw
Bloedarmoede? Die te hoge bloedruk van laatst? Te lage bloedruk? Vitaminetekort? Iets heel ernstigs? SOA? Mijn verbeeldende brein geeft me een vlootschouw aan al dan niet ernstige kwalen.
“Teveel stress”, zegt de dokter, “Te hoge adrenalinespiegel door teveel veranderingen. Je moet meer sporten. En meer ontspannen.”

“Zie je wel!”, roept mijn kritische brein.
“Wacht heel even…”, zegt mijn onderzoekende brein.

Watertrappen
Ik lig naast mijn plank in de wilde zee. Ik voel dat ik soms kopje onder dreig te gaan. Ik moet op alle fronten peddelen en watertrappen. Ik ben bang te verdrinken. Alsnog.
Ik wil met alle partijen in liefde leven. En vooral met mezelf.  Ook dat is tegenstrijdig.

“Hoe vóel je je?” Vraagt mijn onderzoekende brein, “…en ik wil graag een heel eerlijk antwoord.”

Eh…

Als ik heel goed voel, en dan bedoel ik: als ik diep voel, onder alle lagen die zich willen laten gelden… Dan voel ik me eh…  gelukkig…

Ruggengraat
“Waar voel je dat?”
Tja… dat klinkt gek, maar het is iets in mijn ruggengraat. Ik voel een bepaalde basis van  vertrouwen. Van kracht. Van geluk. Die maakt dat ik een weten heb dat het allemaal goed komt. Dat het allemaal goed ís.

Ik weet dat het stormt om me heen. Ik weet dat er hoge golven zijn en dat ik soms kopje onder ga. Maar ik verzuip niet meer. Ik laat me meevoeren op wat gebeurt. Zou je me dit voor mijn geluksbesluit gevraagd hebben, dan had ik zonder twijfel “Ongelukkig” gezegd. En “Help!” laten doorklinken in mijn stem. Dan had de depressie voorrang gekregen. Maar nu…

Vakantie
Laat het maar stormen. Laat de tegenstromingen maar werken. Ik weet dat ik mijn surfplank heb. Mijn ruggengraat. Daar zit mijn basis. Dat is het ongelooflijke gevolg van mijn besluit op 12 mei 2017.

Volgende week ga ik op vakantie. Dan sterk ik aan. Hervind ik mijn rust. Dan klim ik weer op mijn surfplank. Ik mag leren surfen op de golven van het leven. En dat is iets anders dan het moeten kúnnen.


Ik neem je graag mee in wat voor wonderbaarlijke ervaringen ik allemaal beleef sinds mijn besluit (!) om gelukkig te zijn.
Fijn dat je meeleest. Positief commentaar is altijd welkom.
(En oh ja… Alles wat ik schrijf is gebaseerd op waargebeurde momenten en ervaringen.)

Liefs, Hugo

 

5 gedachtes over “Surfen

  1. Hoe is het nu met Hugo?

    Ik ben zo ontzettend benieuwd waarom je al een maand niets meer gedeeld hebt. Je hebt vast genoeg te vertellen! Is het anders dan je gewild of gehoopt had, of juist meer van hetzelfde? Kun je er zelf geen chocola van maken? Of heb je geen behoefte meer om iets te delen? Ben je gestopt?

    Like

    • Ha Rebekka. Dank voor je zorgen en je verlangen! Er gaat nog meer komen hoor. Ik ben in stormen beland (Maar nog steeds gelukkig.) Dan schiet schrijven er even bij in. En vakantie kreeg voorrang van me. En een verhuizing. Tja.
      Er is genoeg om over te schrijven. Dat komt.

      Liefs, Hugo

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s