Koekoek!

Over een koekoeksjong in mijn buik, over directeurenrollen en over gewichtsverlies.

Ik sta voor de klerenkast. In de kamer staan overal lege dozen, wit van buiten bruin van binnen. “Vul me! Vul me!” roepen ze. Ze zijn als de opengesperde bekjes van jonge vogels wanneer hun ouders op de rand van het nest springen. “Vul me!”

Verhuizen
Ik ga verhuizen. De kamer die ik huur lever ik weer op. Ik mag op een huis gaan passen elders. Ook weer tijdelijk. Maar toch. Een lief klein huisje in een prachtige omgeving.

Bodem
Ze kunnen er geen genoeg van krijgen, die dozen. Alles gaat er in, schoenen, kleren, boeken…Pas als ze écht vol zitten doe ik ze dicht. Wetend dat ze dan net iets te zwaar zijn om te tillen en ik bij het versjouwen bang ga zijn dat ze uit hun bodem scheuren.

Aandacht
Interessante gelijkenis met hoe ik er een half jaar geleden zelf voor stond. Zodra ik voor de koelkast stond, stond mijn buik me hongerig aan te kijken. “Vul me! Vul me!”. Hij kon er geen genoeg van krijgen. Het was zoals een koekoeksjong die alle aandacht naar zich trok.
Pas als ik té vol zat deed ik de koelkast weer dicht. Om een kwartier later, vol schuldgevoel, de angst te voelen dat ik uit mijn eigen bodem zou scheuren. (Wat me niet weerhield om nog een (extra) koekje te nemen bij de koffie.)

Kratten
In mijn huwelijk deed ík altijd de zaterdagboodschappen. Daar kwamen geen tassen aan te pas, maar kratten. En heel handig, de supermarkt had speciale karretjes waar je je krat zo op kon zetten. En met de zelfscanner hoefde je die kratten alleen nog maar in je auto te zetten. Makkelijk toch?

Zodra ik de supermarkt binnenliep ging het bekje van mijn koekoeksjong al open. De brood en banketafdeling pal na de ingang. “Ik wil je vullen!” riepen alle lekkernijen. “Ruik me dan!” kweelden zoete geuren geniepig uit de oven die uitdagend op de afdeling stond. Bij de vleeswaren was het niet anders. “Vul me!” piepte mijn buik direct. En al piepend vulde ik mijn kratten met spul dat ik niet nodig had, maar waar mijn koekoeksjong wel zin in had.

Strijd
Natuurlijk betaalde ik de tol. Ik heb ooit de 105 kg. aangetikt. Toen ben ik de strijd met mezelf maar aangegaan. Ik ben indertijd 23 kg afgevallen. En een strijd was het. Discipline en doorzettingsvermogen waren de wapens waarmee ik vocht. Tegen iets wat ik niet wilde. Een te zwaar lijf en de daaraan hangende afwijzing van mijzelf en mijn omgeving. De wilskracht kwam vanuit mijn tenen. Ik was immers verre van gelukkig.
Hoe trots was ik toen de weegschaal 82 aangaf. 3 kg meer afgevallen dan mijn streven.

Gardarobe
Een statement. Ik had er hard voor gewerkt en nam me dan ook stellig voor om het nooit meer zover te laten komen. Demonstratief heb ik al mijn te grote kleding weggedaan. Ook dat dure kostuum dat me zo goed stond als ik weer eens directeur moest spelen in een of andere  directeurentraining.

Ik kocht een compleet nieuwe garderobe. En een nóg mooier kostuum. Ik was weer een slanke man.

Onderop
Maar ja… In mijn buik zat nog steeds dat koekoeksjong van ongeluk. “Vul me!” piepte het onveranderd. “Vul me”.
Acht jaar later zaten er weer 8 kilo’s bij, en 3 jaar later weer eens 5… De nieuwe garderobe kwam onderop te liggen en lag zich te betreuren in de hoek van mijn kast. De rollen waarin ik directeur moest spelen en waar ik een kostuum aan moest die sloeg ik af. Want tja…

“Eikel!” siste mijn kritische brein steeds.

Stil
Inmiddels ben ik gelukkig. Je hebt in eerdere blogs kunnen lezen hoe dat komt. Ook mijn leef- en woonsituatie is veranderd en mijn hele gevoelssysteem veranderde mee. En wat mij opvalt…
Het is stil geworden in mijn buik! Het Koekoeksjong van ongeluk is uitgevlogen.

Geen strijd
Ik sta voor koelkasten zonder ze open te moeten trekken. Ik snoep stukjes kaas zonder meteen hele hompen tegelijk naar binnen te werken. Koekjes bij de koffie sla ik af. Ik ga met volle tank alleen nog maar de snelweg af om een kop koffie of fles water te kopen. Ik merk ook dat ik afval. En ik was niet eens bewust gaan lijnen.

De nieuwe liefde helpt me ook een handje. Ik heb inmiddels wel besloten het afvallen te ondersteunen en eet nu heel bewust geen koolhydraten. Niet als tegenbeweging van niet tevreden zijn. Maar uit een verlangen naar wat ik wél wil: Een fijner lijf.
Ik hoef mijn wilskracht er niet voor aan te spreken. Het gaat als vanzelf. Van strijd is absoluut geen sprake.

Sluitstuk
Ik trek mijn te klein geworden kostuum uit de kast om het in een doos te doen. “Vul me!” roept de doos.
“Wacht heel even” zeg ik. Voorzichtig steek ik mijn armen in het colbert. Het sluitstuk zit ‘m in de knoop. Ik ben benieuwd of dat al dicht kan.

Lieve mensen, opdrachtgevers, trainingsbureaus… Zijn er nog directeurollen nodig in directeurentrainingen?
Ik ben weer volledig beschikbaar. Met kostuum en al!


Ik neem je graag mee in wat voor wonderbaarlijke ervaringen ik allemaal beleef sinds mijn besluit (!) om gelukkig te zijn.
Fijn dat je meeleest. Positief commentaar is altijd welkom.
(En oh ja… Alles wat ik schrijf is gebaseerd op waargebeurde momenten en ervaringen.)

Liefs, Hugo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s