Uit

Over een verkering die weer uit is, over altruïsme  en over hoe geluk echt bij jezelf begint.

We rijden met het camperbusje al een paar dagen door het land van onze oosterburen. Zij zit met haar prachtige blonde haren op de bijrijdersstoel. Ik kijk opzij. Wat is ze mooi en wat vind ik haar bijzonder.

Geen verkering meer
Vandaag hebben we geconcludeerd het voor ons beter is om maar geen verkering meer te hebben. Het is dus ‘uit’. De chemie die de verliefdheid ons beloofde, blijkt in de praktijk van het langere tijd dicht op elkaar vertoeven toch anders. Her en der vallen we ietwat tegen…
Toch maken we onze vakantie samen af. Want zo tegen vallen we nou ook weer niet.

Eruptie
Bijzonder dat het me niet onderuit haalt dit besluit. Ik was toch tot over mijn oren verliefd op haar?!
Natuurlijk is die verliefdheid weer getemperd. Zo gaat dat. Het is een tijdelijke eruptie van prachtige hormonen die een leven voor kortere of langere tijd bekleuren. Daarna kom je weer in een soort ‘normaal doen’ en transformeert verliefdheid naar iets anders, zegt ook de theorie. En wat is het bijzonder om die verliefdheid ten volle te doorvoelen!

Narcisme
Ik ben ooit door een psycholoog bestempeld met het stigma narcisme. Ik herkende dat ook wel. Betrok veel op mezelf, en wat ik deed om de ander te behagen daar zag ik zelf de winst van in.  Altruïsme* was (en is) een moeilijk woord voor mij.

Anders
In al mijn verliefdheid heb ik besloten het deze keer anders te doen. ‘Brengen’ in plaats van halen. ‘Geven’ in plaats van ontvangen. De narcist in mij ging overboord. Daar zou ik voorgoed mee afrekenen. Altruïsme werd mijn oefengebied.

Behagen
Ze heeft het niet zo op baarden. Dat liet ze zich weken geleden al ontvallen. Dus scheerde ik als cadeautje mijn met zorg getrimde kinbegroeiing af.
“Huh? heb jij krul in je haar?” verbaasde ze zich gebogen over een oude foto… Ik liet mijn haar weer groeien. Mijn kledingstijl veranderde omdat zij daar kijk op heeft. Ze wilde naar links? Ik liet rechts links liggen. Ik paste me aan aan haar. Willens en wetens. Want ik wilde het anders doen dit keer. En ik vond het oprecht leuk om haar te behagen.

Voegen
En zo stapte ik deze nieuwe relatie in met allerlei aanpassingen.
Als je altijd doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg. Dus oefende ik in ‘voegen’ en in het loslaten van eigen verwachtingen en patronen. Ik was oprecht nieuwsgierig naar de wereld die zij meebracht. Nieuwe mores. nieuwe routines, nieuwe eigenaardigheden. Dingen waar ik moeite mee had benoemde ik niet. Waarom zou ik? Zij is zij en ze is zoals ze is.

Ongemak
Maar op den duur begon ik me ongemakkelijk te voelen. Het grote geluk dat ik ervoer in de perioden hiervoor werd stukje bij beetje kleiner. De verliefdheid vervaagde. Ik voelde ongemak en onrust in mijzelf en tussen ons ontstaan.

“Kijk ernaar met nieuwsgierigheid!” zei mijn onderzoekende brein steeds als ik iets onaangenaams bespeurde. Al mijn andere breinen lagen nog onder een gebloemd dekbedje van hormonen.

Doorzichtig
Maar langzaamaan vervaagde ik. Ik werd doorzichtig. Ik stond niet meer op eigen benen. Het was best lief bedoeld van mij, maar alle stevigheid verdween uit mij. Waar was ik zelf?

We hebben het uit gemaakt. Ik sta weer op eigen benen. Ik werk niet meer aan de verwachtingen van een relatie en hoef niet meer het beste van mijzelf te geven.
Ik maak weer keuzes ten faveure van mijzelf. Ik laat mezelf weer zien. Mijn mooie en mijn -voor anderen- misschien wel minder mooie kanten.
Juist dát is het beste van mezelf. Ik voel dat ik weer vorm krijg en stevige materie word.

Ik heb haar steeds het beste van háárzelf gegeven. Maar dat had ze al. Zo werd het wel een heel eenzijdige relatie.

Mooie deugd, maar…
Het geluk in mij is weer aan het groeien.
Zo’n stempel van zo’n psycholoog… het zou verboden moeten worden.
Altruïsme? Leuk, maar geluk van anderen begint toch echt bij jezelf. Het is een mooie deugd, maar het wil niet zeggen dat je jezelf maar uit moet schakelen.

Ruimte
Het mooie is, door deze stap is er weer ruimte. Ook in die best wel krappe camperbus. Ze legt haar hand op mijn bovenbeen. Ik neem een rotonde. We kijken elkaar liefdevol aan. We hebben het goed samen. Béter.
De reis gaat voort. De bestemming is onzeker. En dat voelt verdomde goed.

*Altruïsme: Opvatting of levenshouding waarbij de handelwijze van een persoon wordt bepaald door de belangen van anderen. Ook wel onbaatzuchtigheid.

Ik neem je graag mee in wat voor wonderbaarlijke ervaringen ik allemaal beleef sinds mijn besluit (!) om gelukkig te zijn.
Fijn dat je meeleest. Positief commentaar is altijd welkom.
(En oh ja… Alles wat ik schrijf is gebaseerd op waargebeurde momenten en ervaringen.)

Liefs, Hugo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s