Kwijt!

Over kwijtgeraakt geluk, een flinke afdaling en een verbluffend inzicht.

Het is ook mijn eigen schuld dat ik hier sta. Het was niet gebeurd als ik de tijd had genomen om me te blijven focussen op het geluk dat ik had. Maar ik heb me tóch door alle omstandigheden laten meeslepen. Ik ben te vaak uit het ‘hier en nu’ gestapt. Heb me laten opjagen door wat ik dacht dat mijn omgeving van me nodig had en verloor daarmee mezelf uit het oog.

Kil
De kunststof helm voelt wat onwennig. De plakkerige zeemleren band van het binnenwerk zit tegen mijn voorhoofd gedrukt en het ruwe bandje onder mijn kin haakt met zijn scherpe randjes in de stoppels die daar groeien.
Het is kil om me heen. De stilte wordt slechts af en toe onderbroken door een verre vallende druppel in een ergens-plas.
Ik ben alleen.

Onbewaakt ogenblik
Mijn aandacht richtte zich de laatste tijd weer ouderwets op zaken die níet goed gingen. En dus moest er geredderd worden. Ik liet de klok de baas over mij worden en moest me te vaak haasten. Tijd voor mezelf en mét mezelf maakte ik amper. Ik koos voor de belangen van de ander en niet voor die van mezelf. Langzaam pakte ik alle stress op die zich opdiende. Met als gevolg dat ik mijn handen opeens vol had met dingen die ik helemaal niet wilde. Op een onbewaakt ogenblik heb ik daardoor mijn geluk laten vallen. Ik had mijn handen immers vol met andere zaken. En het ergste is… ik heb het niet eens gemerkt.

Ongemakkelijk
Voor de veiligheid heb ik me ik in een tuigje gehesen. Musketonhaken rammelen aan mijn riem en het touw loopt dubbel gelust door een metalen oog. De pikhouweel en schep hangen ongemakkelijk op mijn rug. Ik sta klaar om af te dalen. Het touw zit goed verankerd aan een punt hier boven mij. Mij kan niets ernstig gebeuren. Toch?

Toegeven voelt vervelend
Als mensen mij vroegen: “En? Nog steeds gelukkig?” dan antwoordde ik iets sociaal wenselijks. Zonder te liegen overigens, want ergens hoor ik nog steeds het geluk “Joehoe” roepen. Het ís er dus nog wel. Alleen weet ik niet meer waar het zich nu ophoudt. Ik heb het niet meer beet. En dat toe te geven voelt wel erg vervelend.
Maar goed… Nu weten jullie het ook.

Ik geef me over
Ik probeer met een rukje uit of het touw echt stevig vastzit. Dan draai ik me om met mijn rug naar het gat waarin ik in ga afdalen. Ik zet mijn mijn voeten op de rand en laat me achterover zakken. De handen stevig aan het touw. Ik geef me over. De diepte in. Mijn voeten afzettend tegen de wand zak ik lager en lager. Ik daal af in de krochten van mijn ziel. Op zoek naar mijn verloren geluk.

Gangenstelsels
Ik kom van alles tegen op mijn weg naar beneden. Mijn angsten natuurlijk, die me uitdagend in de ogen kijken. Blamage, zelfkritiek, schuldgevoelens, schaamte… Ze laten zich schimpend horen. Ze zitten er als schimmels. Pogingen om ze weg te krabben halen weinig uit. Die gevoelens zíjn er en laten zich niet wegpoetsen. Gekker nog, ze hebben door de jaren heen hele gangenstelsels gegraven in de schacht van mijn innerlijk wezen. Waar je, als je er ingaat, hopeloos kunt verdwalen.

Mijn geluk zal toch niet in één van die gangen gerold zijn?

Hoe diep?
Hoeveel touw heb ik eigenlijk? Tot waar moet ik afdalen? Het zal toch niet helemaal op de bodem liggen? Hoe diep kan ik gaan? Ben ik daar niet al eerder geweest? Het wordt steeds donkerder om mij heen. Mijn handen voelen nat en klam aan. Het ruikt muf hier. Ik ben bang alle grip te verliezen en naar beneden te kletteren. De temperatuur daalt. Rillingen op mijn rug.

Smiley’s
Hoe herken ik mijn geluk eigenlijk? Als ik het visualiseer dan is het een soort licht. Straalt er een warme gloed van af. Roept het smiley’s in me op. Ik kijk naar beneden en zie alleen maar donkerte. Niks gloed. Niks smiley’s. Als mijn geluk hier beneden ligt… dan zou ik het toch moeten zien gloeien? Of is het stuk gevallen?!

Goede vriend
Wat zou ik tegen een goede vriend zeggen in zo’n situatie? “Als je in de put zit en je wilt er uit, helpt het je dan om dieper te gaan graven?”
Verbluft blijf ik hangen.
Nee natuurlijk helpt dat niet!

Ik ben mijn hele leven aan het graven gegaan als ik in de put zat. Hoeveel afdalingen heb ik al niet gedaan?
Die donkere gangenstelsels in mijn ziel zijn veroorzaakt door mijn eigen handelen! Ik heb al die tijd het verkeerde gevoed.

Te voor de hand liggend…
Ik kijk omhoog waar ik vandaan kom. Natuurlijk zie ik hoog boven een warme gloed en klinkt er “Joehoe! Hier ben ik!” Het is te voor de hand liggend om te benoemen eigenlijk.
Het zijn mijn oude gewoontepatronen die mij weer naar de schacht van mijn ziel hebben gedirigeerd. Terwijl het geluk al die tijd gewoon aan mijn voeten lag. Ik keek er domweg overheen.

Tijd en energie
Ik weet dat als ik de tijd neem om me op mijn geluksbesluit te focussen al is het maar zo af en toe heel even, dat er dan een warme gloed in mij voelbaar wordt. Bij zo’n moment begin ik vaak spontaan en breed te grijnzen. Van binnenuit.
Ik heb het nagelaten de laatste tijd.
Besluiten voor geluk alléén is niet voldoende. Dat wordt mij eenvoudig duidelijk nu. Het vraagt om onderhoud. En ja… daar moet je dan wel wat tijd en energie in steken.

Terug…
Ik wil weer terug omhoog. Maar hoe doe je dat als je ergens halverwege in de put zit? Het is een flinke afdaling geweest. En de weg naar boven… pfffff.
Als eerste ontdoe ik me van mijn schep en pikhouweel. Die heb ik niet meer nodig. Dat scheelt een boel. Dan begin ik langzaam aan de klim terug. Op wilskracht.

Het gaat verrassend snel. Bijna net zo snel als ik afdaalde ga ik omhoog. Hoe doe ik dat?

Als ik boven ben dan zie ik het. Geluk staat breed grijzend met de touwen in handen. Het heeft me bij de klim geholpen.


Ik neem je graag mee in wat voor wonderbaarlijke ervaringen ik allemaal beleef sinds mijn besluit (!) om gelukkig te zijn.
Fijn dat je meeleest. Positief commentaar is altijd welkom.
(En oh ja… Alles wat ik schrijf is gebaseerd op waargebeurde momenten en ervaringen.)

Liefs, Hugo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s