Tegenstander

Over toen. Over nu. En over hoe dat uitgevochten wordt.

Ik besloot op een mooi moment gelukkig te zijn. Dat heeft een wezenlijke verandering in mij teweeggebracht. Sindsdien voel ik me, in de kern, gelukkig. Echt! Ik heb geluk op voorraad.

Dat neemt niet weg dat ik naast dat mooie besluit ook het waaróm wilde weten van mijn in het verleden zo zorgvuldig opgestapelde ellende. Waarom zo’n lief mens als ik er zo vaak buiten viel. Buiten de groep en buiten de boot. Waarom zo’n vaardig mens als ik zo vaak mislukkingen ervoer. Waarom zo’n slim mens als ik zo vaak steken liet vallen.
Ik heb daarom mijn zoektocht naar de oorzaken gewoon doorgezet.

Ontbloot bovenlijf
Zelf zou ik voor een teamsport gekozen hebben. Maar toen ik het sportbroekje aangemeten kreeg wist ik dat het anders zou worden. Glimmende stof. Een brede doorgestikte elastiekband. Korte pijpen met van die rondingen die naar een minuscule split aan de zijkant lopen.
Een shirt kreeg ik niet. Ik moest met ontbloot bovenlijf. Niet echt imponerend in mijn geval. Maar goed, ik ben óók professioneel acteur, dus ik spéél die sixpack wel dacht ik.

Heldendaad
Als ik het positief label heb ik een heldendaad begaan. Ik heb me -vrijwillig- zeer grondig laten onderzoeken op een universiteit en ben flinke gesprekken aangegaan met een aantal experts. Niets ging ik er uit de weg. Alles voor de wetenschap.

Kakofonie
Nu ik hier in mijn te grote badjas rillerig op een krukje in de hoek van de ring zit, weet ik niet meer zo zeker of ik er wijs aan heb gedaan.
De tribunes zitten vol. Rondom mij een kakofonie van opgewonden stemgeluid. Van vier kanten word ik bekeken, aangemoedigd en/of uitgejouwd. Mensen wijzen. Lachen. Tuiten hun lippen rondom rietjes die uit te grote kartonnen bekers steken.

Gevoelig
Ik heb mijn armen tussen mijn benen geklemd. Ik zou ze eigenlijk uitdagend en breeduit over de touwen moeten laten hangen. Maar dat ruwe touw schuurt zo tegen mijn tere en gevoelige huidje. Ook zoiets… die gevoeligheid!
Mijn ogen schichten heen en weer. Waar is mijn tegenstander?!

Spreekstalmeester
De spreekstalmeester betreedt de arena. Zij pakt de microfoon.
“Lady’s and gentlemen!” De kakofonie in de zaal wordt een opgewonden geroezemoes. Ik word uit mijn badjas geholpen en moet nog flink oefenen met het acteren van een sixpack merk ik.
“Today’s fight: In the left corner… debuting… middleweight… HUGO! … Fighting against the great…  the unbeaten…superheavyweight… the UNBELIEVABLE… DIAGNOSE!

Kracht en zwakte
Gejoel van vier kanten op de tribunes om me heen. Ik zie mijn kritische brein hoofdschuddend op de eerste rij zitten. Mijn bezorgde brein zit er bijtend op zijn nagels naast. Mijn veelwetende brein staat achter mij en fluistert me, terwijl hij een gebitbeschermer in mijn mond propt, van alles in over de aard van deze “Unbelievable Diagnose”. Hoe die functioneert, waar zijn kracht zit en waar zijn zwakte. Hij masseert nog snel mijn schouder- en nekspieren. Onvoorstelbaar hoeveel mijn veelwetende brein weet van deze tegenstander.

De gong gaat. Ik word de ring ingeduwd. Felle lampen boven mijn hoofd. Zweet parelt over mijn lijf. De zaal valt stil. Doodstil.

Invloed
Mijn leven trekt aan mij voorbij. Ik zie opeens, in allerlei oude pijnmomenten, Diagnose tussen mij en de wereld staan.
Hij fluistert mij ongegeneerd in om buiten de lijntjes te tekenen. Duwt me steeds onverwacht bepaalde kanten op. Houdt me innerlijk altijd in beweging. Zorgt dat ik nooit tevreden ben met eenvoud. Tjesus wat heeft hij veel invloed!
Op de kleuterschool al. Op het schoolplein van de lagere school. In de gangen van de middelbare school. De jeugdvereniging. Steeds nam hij andere gedaantes aan. Soms vriendelijk maar vilein, soms ronduit vijandig. Soms agressief. Altijd overtuigend.

Ik ben door zijn toedoen gestrand op de middelbare school. En ook daarna bleef hij me volgen. In mijn werk, mijn vervang-opleidingen, in mijn ambachten en mijn ongelukken.
Oók in mijn successen. Want eerlijk is eerlijk, ook daar heeft hij aan bijgedragen. Veel zelfs. Erg veel. Ik ben uiteindelijk heel goed terechtgekomen.
Maar overal was en is hij aanwezig. Bewerkt hij me. Thuis aan de eettafel. Op vakanties. In mijn relaties. Hij mengt zich in mijn vriendenkring.

Ik heb nooit geweten dat hij het was. Hoe kon ik ook? Ik was te druk met overeind proberen te blijven. Unbelievable Diagnose wist me altijd uit balans te brengen. Steeds opnieuw ging ik weer neer. En krabbelde ik weer op. Soms aangedaan, soms juist sterker, maar altijd verbaasd. Waaróm toch?!

Daad van agressie
Vechten met een vijand die je niet kent is vechten met jezelf. En dat is op den duur een heel pijnlijk gevecht. Het put je uit. Ondanks dat je er óók door groeit. Vechten blijft een daad van agressie.

De ring in
Nu, midden in de arena, doorzie ik wie mijn werkelijke tegenstander al die 55 jaren is geweest. Vandaag zal ik hem in een direct gevecht in de ogen kijken.

Ik slik. Mijn mond is gortdroog. De gebitsbeschermer ontneemt me mijn adem. Ik draai me om en wil weer terug naar het krukje en de badjas. Maar die zijn inmiddels weggehaald. Mijn veelwetende brein, inmiddels bijgestaan door mijn felle kritische brein, dirigeren mij met grote gebaren terug de ring in. Kom op! Je kán het!

Ik draai me om. De ring is leeg. Ik sta alleen. Dat verwart me. De zaal begint te joelen. Ik loop naar het midden. Opeens krijg ik een dreun. Van achteren. Een collega die me, exact zoals de schooljuf vroeger keer op keer, vertelt hoe onzorgvuldig ze me vindt functioneren. Beng! Van links, totaal onverwacht, een geliefde die me, net als moeder indertijd zo vaak, vertelt dat ik niet zo nieuwsgierig moet zijn. Pats! Een onvoorziene grensbepaling van een ex die ik veelvuldig overschreden ben. Klabang! Het verwijt van een andere collega zoals mij dat vele, vele malen eerder is kwalijk genomen, dat ik beter had moeten lezen! Kedeng! Opnieuw een te hoog gelegde lat die op mijn hoofd dondert. Tjak! Een confrontatie met wéér een gestrand maar goed idee. Wham! Whoesh! Flats!

Nagalm
Mijn tegenstander neemt alle vormen aan die hij kan bedenken. De zaal is in extase. Ik incasseer. Terugvechten lukt niet. Het gaat er heviger aan toe dan ooit. Elke klap die ik krijg komt twee keer zo hard aan omdat ze nagalmt in het verleden. Ik weet nog steeds niet wanneer de klappen komen. Ik weet al helemaal niet hoe ik er op moet reageren. Ik kán wel terugslaan, maar daar hebben die collega’s, die geliefde en die ex allemaal niks aan. Ik vecht niet met hen, ik vecht met Unbelievable Diagnose in hun gedaante.

Punten
Hoeveel rondes dit gevecht gaat duren? Ik weet het niet. Na ronde één zit ik al vol beurse plekken. Mijn wenkbrauw ligt open. Een bloedspoor uit mijn neus kleurt mijn bovenlip.

En toch… en toch… en toch…

Ik weet nu met wíe ik aan het vechten ben! Dat maakt een enorm verschil. Nu ken ik mijn tegenstander bij naam. Heeft hij vorm gekregen.
Af en toe kijkt hij me zelfs in de ogen.
Op zo’n moment weet ik dat ik niet meer tegen mezelf vecht. Tjakka! Punt voor mij!

Knock out zal ik hem voorlopig nog niet krijgen. Maar met een beetje geluk win ik het uiteindelijk op punten.
En laat ik geluk nou nog op voorraad hebben.


Ik neem je graag mee in wat voor wonderbaarlijke ervaringen ik allemaal beleef sinds mijn besluit (!) om gelukkig te zijn.
Fijn dat je meeleest. Positief commentaar is altijd welkom.
(En oh ja… Alles wat ik schrijf is gebaseerd op waargebeurde momenten en ervaringen.)

Liefs, Hugo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s