Ongeloofwaardige realiteit

Over een deurbel laat op de avond, over Parijs en over de wonderlijke kracht van creatie.

Als je in de put zit wil je er uit. Dat is een natuurlijk biologisch gegeven denk ik. Maar wat gebeurt er als je dat loslaat?
Ik besluit me niet meer druk te maken om het uit de put willen. Ik richt me op wat Socrates me influisterde: “Richt je aandacht op het realiseren van het nieuwe!”.

Ticket
Ik open mijn laptop.
Pling! Er rolt direct een berichtje rechtsboven mijn beeldscherm binnen.
Het account van mijn hardloop-app daagt mij enthousiast uit voor een challenge: Als ik binnen veertien dagen 3 keer tien kilometer hardloop maak ik kans(!) op een ticket voor de marathon in Parijs. Dat klinkt goed! Impulsief druk ik op ‘Ik doe mee’.

Mindmap
Maar belangrijker zaken nu. Ik ga aan de slag met de realisatie van het nieuwe!
Ik open een mindmap-programma en vul het eerste kader met: Wat voeg ik toe?.

  • Ik wil mijn sociale netwerk meer aandacht gaan geven en gaan uitbreiden
  • Ik wil naar de sportschool om ook mijn andere spieren dan mijn bovenbenen te trainen.
  • Ik wil voldoende…

Wacht even…

“The law of attraction” *  leert me dat je moet formuleren alsof het er al is. Ik ben altijd een beetje sceptisch bij dit soort filosofieën, maar ik geef het een kans. Ik wis dit kader en begin opnieuw:

  • Mijn sociale netwerk heeft zich uitgebreid.
  • Ik heb een warm, liefdevol sociaal netwerk
  • Ik leef in mijn gerealiseerde woondroom
  • Ik heb een fysiek gezond en sterk lichaam
  • Ik sta in mijn kracht
  • enz.

Deurbel
Tijdens het invullen wordt er aangebeld. Het is half elf ’s avonds. Ietwat ongerust open ik de deur. Daar staat M, de huisvriend van de eigenaresse op wier huis ik tijdelijk mag passen. “Ja, ik liep langs,” zei hij, “En ik dacht misschien heb je wel zin in een bakkie thee met me.” Ik heb M één keer de hand geschud omdat hij de post afhandelt van mijn huisbaas.
Verrast nodig ik hem binnen. “Maar natuurlijk! Gezellig!”

‘Wat een toeval’, denk ik. ‘Ik schreef net nog op dat mijn netwerk zich heeft uitgebreid…’

Proefbewoner
De volgende ochtend lees ik op Facebook van een maatschappelijk verantwoordde kleine prefab woningen. Een vriend van me participeert hierin. Ze zoeken een proefbewoner voor hun eerste project. Ik reageer meteen. En binnen een mum hebben we een afspraak om dit verder te onderzoeken.

Dat is ook kras… gisteren schreef ik nog op dat mijn woondroom zich heeft gerealiseerd. Het zal toch niet zo zijn dat…

Ontmoetingen
Diezelfde week dienen twee mensen uit mijn verleden zich bij me aan om een hapje met me te eten of gewoon een kop koffie te drinken. Het zijn openhartige, diepgaande en bijzonder liefdevolle ontmoetingen.
Ik bezoek een collega voor een uitwisseling over een reis die ik wil maken en er ontstaat een diepliggende klik. Het gesprek gaat over ons beider loskomen uit een pijnlijk sociaal verleden.
Ik ga uit met iemand naar het museum en ook daaruit ontstaat iets magisch moois. Het moet potdomme niet gekker worden!

Uitzicht
Ik voel de liefdevolle warmte van mijn, zich vernieuwende, netwerk. Ik voel me sterk en krachtig. Ik voel me geliefd en welkom.
Ik kijk om heen en schrik. Ik heb uitzicht. Er zijn geen wanden meer om me heen. Waar is die put? Die vertrouwde put die ik zo goed ken? En die me in zekere zin ook thuis is? Mijn vlammetje straalt en wappert. Wat is er gebeurd?

Rijk
Er zijn sinds ik die Mindmap maakte twee weken voorbij gegaan. Dagelijks kijk ik er even naar of vul ik iets aan. Het brengt me in een andere innerlijke staat van zijn. Bizar vind ik het. Maar als mens voel ik me rijk. En er gebeuren weer wonderen in mijn leven. Op alle vlakken.

Probleem
Als schrijver heb ik echter wel een ander en bijzonder probleem. Want het opschrijven van deze gebeurtenissen en ontmoetingen in mijn blog komt volstrekt ongeloofwaardig over. Te gemaakt. Te bedacht. En toch. Dit is wat er op dit moment in mijn leven gebeurt. Echt? Ja, écht! Wonderbaarlijk toch?

Toeval
Mijn kritische brein wil het op ‘toeval’ gooien. Maar hoeveel toeval kan een mens ten deel vallen in -zeg maar- anderhalve week?, vraagt mijn onderzoekende brein zich met grote verbaasde ogen af.
“The law of Attraction”, dat is toch veel te Amerikaans? “Geloof je dat nou éçht?”, brengt  mijn kritische brein schimpend in.
“We weten het niet…” roepen al mijn andere breinen, “Maar kijk wat er gebeurt!”
“Toeval! Tijdelijk!”, roept het kritische brein. Ik ga slapen!

Knie
Het is nog maar net licht. Ik parkeer mijn auto in het bos. Ik druk op de knop “Start hardlopen” op mijn app en begin te rennen.
Conditioneel gaat het goed. Heerlijk zo vroeg in het bos. Alles ontwaakt. Maar na zo’n drie kilometer meldt mijn linkerknie zich. Hij is de laatste tijd wat overbelast en geïrriteerd geraakt.

Faal
Ik laat me niet kennen. Ik moet immers deze weken drie keer 10 km lopen. Anders haal ik mijn kans op Parijs niet. Na vier kilometer gaat de knie echt mopperen. Ik loop door. Ik heb mijn doel te halen. Na 6 kilometer geef ik op. De laatste 4 kilometers hinkepink ik naar huis. Ik baal. Want ik heb mijn doel niet gehaald. Ik faal op mijn weg naar Parijs.

Kwartje
Plots zie ik hem liggen. Het zojuist gevallen kwartje. Midden in het bos:
Parijs werd een doel! Parijs werd een moeten! Ik wilde krampachtig iets bereiken. Het is net als de put uit willen! Hoe harder je het wilt, hoe moeilijker het wordt!

Geen doel
Als ik het doel niet had gesteld was er niks van falen gecreëerd. Dan was ik gewoon na drie of vier kilometer gestopt met rennen omdat mijn knie vandaag niet wou. Dan hing er verder geen belang aan.
Daarom zegt The Law of Attraction dat je het moet formuleren alsof het er al is. Want daarmee zet je het in jouw wereld. En leef jij dus die wereld. Geen doel. Geen falen. Het ís jouw wereld al. Dat is hoe het werkte toen ik besloot gelukkig te zíjn. Het werd geen doel meer. Geen najagen.

Ik voel in al mijn vezels dat dat de kracht is van het huidige creatieproces wat ik nog maar net heb ingezet. Het ís er allemaal al. Ik hoef het alleen maar zo te formuleren. Het universum bewees het me door al die mooie mensen op mijn pad te sturen.

Fris
Er waait een lekker fris windje door mijn haar. Het is heerlijk hier zo buiten de put. Ik pak mijn sporttas. Want ik heb zo een afspraak op de sportschool.


*(Film/documentaire ‘The Secret’. Bekijk die ‘film’ op Netflix is mijn advies!)

Ik neem je graag mee in wat voor wonderbaarlijke ervaringen ik allemaal beleef sinds mijn besluit (!) om gelukkig te zijn.
Fijn dat je meeleest. Positief commentaar is altijd welkom.
(En oh ja… Alles wat ik schrijf is gebaseerd op waargebeurde momenten en ervaringen.)

Liefs, Hugo

Een gedachte over “Ongeloofwaardige realiteit

  1. HdH,
    Wederom een mooie verwoording van jezelf. Bijzonder dat je je/het zo deelt met de wereld. Het komt op mij, als bij jou betrokken lezer, over dat je bent geland en dat je stevig(er) op de grond staat. Voor mij een beetje makkelijker te volgen. Want ik ren geen tien kilometer met je mee, ik fladder al helemaal niet graag. Nog minder vind ik het om je op de bodem van een put te verbeelden. Ik stel me voor dat het daar te donker is om je te zien of dat ik hooguit bovenop je hoofd kijk. (Niks mis met je kruin, trouwens. Voordat je daar over gaat schrijven!) Ik kan je recht in de ogen kijken, nu, dat scheelt.

    Zoek de tien verschillen:
    Neem de slotzin uit je eerste blog: “En heel in de verte voel ik de innerlijke vrede, die intense kalmte van zojuist nagloeien. Alsof het “Joehoe!” naar me roept.” En vergelijk ‘m met deze, uit je laatste: “Er waait een lekker fris windje door mijn haar. ”
    Al lijkt me het slechts bijvangst (collateral improvement) voor het delen van je wonderbaarlijke ervaringen: Ik word er wel blij van in ieder geval.

    Wat je knieklachten betreft… misschien dat de “landing op de grond” wat hard is geweest?
    Ik moet denken aan wat ik ooit las over Seneca. Een citaat:
    “Hoe veelomvattend het terrein van frustratie ook is – van een gestoten teen tot een voortijdige dood – aan elke frustratie ligt dezelfde basisstructuur ten grondslag : een wens die in botsing komt met een onbuigzame werkelijkheid.

    Die botsingen beginnen al in onze vroegste jeugd, met de ontdekking dat de bronnen van onze bevrediging buiten ons bereik liggen en dat de wereld niet klakkeloos gehoorzaamt aan onze wensen.
    Toch meende Seneca dat we tot de grootste wijsheid komen, voor zover dat mogelijk is, als we leren de onbuigzaamheid van de wereld niet nog groter te maken met onze reacties, met woedeaanvallen, zelfmedelijden, vrees, verbittering, eigendunk en paranoia.
    De rode draad in zijn werk is dat we het best bestand zijn tegen die frustraties waar we ons op hebben ingesteld en die we begrijpen en dat we juist het meest gekwetst worden door frustraties die we niet zien aankomen en niet kunnen bevatten.

    De filosofie moet ons verzoenen met de ware omvang van de realiteit en ons op die manier behoeden voor, zo niet de frustratie zelf, dan op zijn minst voor het hele arsenaal aan funeste bijkomende emoties.
    Het is de taak van de filosofie om onze verlangens voor te bereiden op een zo zacht mogelijke botsing tegen de bikkelharde muur van de werkelijkheid.”
    [Alain de Botton , De troost van de filosofie, Amsterdam/Antwerpen , 2000, blz. 92 -93]

    Ik zie uit naar alle ver- en gevolgen.
    Onno

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s